\\               ΤΙΜΕ ΙΝ ΑΤΗΕΝS            

 




GREEKS 
IN AUSTRALIA

Explore the Map above





 


 

 Εποχιακά ταξίδια μιας μέρας  Του Χρήστου Νιάρου .
Στιγμές Φεγγαριού Του Χρήστου Νιάρου
ΑΠΟ ΤΟ
ΦΕΡΙΠΕΙΝ
ΣΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ
Άτιτλο
Ζεϊμπέκικο
Στο Ωκεανό
TA  ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΡΙΠΕΙΝ
ΣΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ

Από το φεριπείν στο επανιδείν


Ακριβά δίπολα, σχεδόν μαγνητικά έλκονται και απωθούνται αυτές οι δύο λεξούλες
μεταξύ τους με μιά ιδιαίτερη οικειότητα
στα μεταξύ μας κοντινά και μακρινά
τα μικρά απωθημένα τους, μισό ειπωμένα, ανέκφραστα με κοιτάνε
λακωνικά, κυνικά και στωικά με ακούνε
υπομένουν ,περιμένουν, αναμένουν
ένα νεύμα, μια λέξη, μια γεύση
το ένδιαμεσό τους να γεφυρώσουν ,να προσδιορίσουν
με ειπωμένη, χιλιοειπωμένη,χιλιοπερπατημένη
συνταγή γνώριμης δοσολογίας υλικών
ίσως και εξαρτημένη, από κάποια τύχη
άραγε από τι,αναρωτιέμαι
με τραβούν και με φέρνουν στα μέτρα σου
τα οριστικά και τα αόριστα να ξανααγγίξουν
μάλλον στα μισά τους απλώνονται τα χέρια
οι λέξεις γίνονται δίκοπα μαχαίρια
τροχίζουν σιωπές, κόβουν δρόμους και στενά
ποιός τους δίνει την φωτιά, ποιός τις λιάζει, πώς ξημερώνονται
από ποιό χτές επιστρέφουνε ξενυχτισμένες
ερωτοαπαντήσεις της στιγμής
φεριπείν τι παράδειγμα θα δώςουν στην νύχτα μου που έρχεται
αφού δεν την γνωρίζω
και από ποιό επανιδείν να την πλησιάσω
από συνήθεια και ανάγκη υπάρχω
από λίγα όνειρα κρατιέμαι τόσο καιρό
δεν πλησιάζω τις λέξεις αυτές
τα ναι, τα όχι τους, πιθανοί υπολογογισμοί που έρχονται και φεύγουν
απίθανοι οι συνδυασμοί τους καμιά φορά
  ανάλογα έλκουν και ελκύονται
έτσι είναι και οι συναντήσεις και οι κουβέντες πιά της εποχής
πόσο άραγε και πως μετράς τις
  αντοχές και τις αποστάσεις τους
με ποιά κριτήρια και ποιά αδυναμία βαραίνει πιό πολύ
όταν ανάμεσα σε αυτές τις λεξούλες συνυπάρχεις
με φωνές αμίλητες καί σιωπές λαλίστατες
γιατί και οι αντοχές είναι αποστάσεις
και υπάρχεις εκατέρωθεν τους
λες και παίζεις κρυφτό και κυνηγητό μαζί και χώρια τους
πάντοτε τα εκατέρωθεν σοβαρά παιγνιδίζουν
σαν του καιρού της μελβούρνης τα πρόσωπα
προσωπεία συνήθειας με τα χρόνια
που συμβιβάζεσαι και μαθαίνεις
ξεκινάς με φανέλακι και καταλήγεις με ομπρέλα
μην αλλάζουμε όμως θέμα
όταν ο καιρός το επιτρέπει λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω
έτσι για να έχει κάποιο ενδιαφέρον
όχι οι διπολισμοί των λέξεων δεν είναι
  για του καιρού τα γυρίσματα
όταν τους εκφέρεις
να προσέχεις και τις δύο πλευρές τους
υπάρχει το ενδεχόμενο το δικό σου επανιδείν
να είναι το φεριπείν μου
μην μπερδεύομαστε με μαγνητισμούς της οκάς και των ορθίων καθισμάτων
έτσι λέγονται αυτές οι λεξούλες
στα όρθια ,στα βιαστικά κάτι περιμένουν
όταν τις βάζεις κάτω όμως
στο τραπέζι φεριπείν τι θυμάσαι από το επανιδείν;
και αντιστρόφως
βλέπεις,μάλλον δεν βλέπεις, δεν ακούς  μιλάω μόνος μου
με τις λεξούλες αυτές
σαν πρόσταγμα και αγγελία μην παίζεις με τις λέξεις
όταν σε τραβάνε σαν μαγνήτες
οι πόλοι τους σε κρατάνε όσο σε αντέχουν
νύχτες και μέρες
αν τις αντέχεις ειδικά τις νύχτες στις χιλιοειπωμένες,στις μισές
τα επανιδείν
έλκονται και απωθούνται  παντός καιρού από τα φεριπείν
και λαβαίνουν τα μέτρα τους.

 

                                      
                    
Άτιτλο Ζεϊμπέκικο Στο Ωκεανό

                                                                                     Του Χρήστου Νιάρου ( Μελβούρνη )

 Ο χρόνος κάτω απο τις ομπρέλες της παραλίας και τα κοχύλια της άμμου, μάζεψε πολλές χειμωνιές και αποστάσεις. Καταφέρνει όμως να φιλτράρει σιωπές,ματιές,ανάσες,βηματισμούς και φωνές απο τα γλαροπούλια,τις πλατείες και τα μπαλκόνια και τις σερβίρει απλόχερα ειδικά οταν αρχίζει και καλοκαιριάζει. Απλόχερα ο ήλιος σερβίρεται,σε κερνάει και σου γνέφει. Η Έξοδος απο το καναπέ και την οθόνη της τηλεόρασης, εκτός των τοιχών και της επανάληψης είναι μια μεγάλη απόφαση και ανάγκη. Κοντά στα κύματα βλέπεις την αγαπημένη σειρά της ζωής σε πολλές προβολές. Ακόμη και τις διαφημίςεις τις μοντάρεις όςη ώρα επιθυμείς,τις κόβεις, τις ράβεις στα μέτρα σου. Στις ματιές και στο έξυπνό τους λόγο. Έχεις τον έλεγχο να αλλάζεις και να βλέπεις όσα κανάλια υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Και καλό σήμα έχεις. Και ένα από τα βασικά είναι δωρέαν. Μακριά απο τις εικόνες, τις επαναλαμβανόμενες που γεμίζουν (ή αδειάζουν) το κενό,μια ενατένιση τοπίου αποκτάει λειτουργικό χαρακτήρα. Στην αρχή παρατηρητής και αργότερα χορευτής. Μια βράχος,μια κύμα. Μια θνητός, μια αθάνατος. Παιδί που μεγάλωσε και έγινε παιδί. Αποστασιοποιημένα ερμηνεύεις διαφορετικά το τραγούδι του χρόνου, τις συμπτώσεις του αλλά και τους τόνους του. Τα λόγια, οι πράξεις, οι κινήσεις,οι γεύσεις κοντά στα κύματα και την μελωδία τους,ξεφυλλίζουν αλλιώς τα βιβλία των κυμάτων. Ολες οι νότες έχουν τον ιδρώτα τους, το χρώμα τους και τριγυρνάνε πάνω σου. Και απλώνουν τα χέρια τους .Μια πάνω, μια κάτω, ένα λιγότερο,ένα περισσότερο,άγγιγμα,δεν θα αλοιώςει την εικόνα του αυθόρμητου,ούτε μιας επαναληψής της.Από κοντά, απο πολυ κοντινά,τα αναπνεέεις αλλιώς όλα αυτά. Mια στιγμή υπόστασης ξεκουράζει και σχεδιάζει αλλιώς τα αποτύπωματα του χρόνου, που βιάστηκες, που δεν είδες, που δεν εξήγησες. Βλέπεις και θωρείς τα μπουμπούκια των ρόδων να μην αντιστέκονται στην επέλαση της εποχής που αρχίζει το χορό της και ανανεώνεσαι. Παίρνεις τα πάνω σου με κάθε κόκκο άμμου που πατάς και σε φιλοξενεί. Η επιδρομή, η κυριαρχία, η παρουσία των κυμάτων του ωκεανού ξεφυλλίζει αλλιώς,τις μελωδιες και την παρέα των στιγμών, όταν είςαι παρών. Σε χρόνο αυθόρμητο,ακαριαίο, γίνεσαι σκηνοθέτης,ηθοποιός και κομπάρσος, σε ένα έργο, που το γράφεις εσύ, αλλά και δεν είναι μόνο για σένα. Ξεκουράζονται οι στιγμές, οι σιωπές και σιγανά και ταπεινά,πόρτες και παραθυρόφυλλα, με του αέρα τα αντικλείδια σου δείχνουν το δρόμο. Μέχρι που η νυχτιά να φτερουγίζει αντάμα με τα ηλιοβασιλέματα κάθε δευτερόλεπτο μετράει.Γράμματα,προτάσεις ,σε μπουκάλι, χωρίς παραλήπτη και αποστολέα στο βάθος του ωκεανού (που να ταξιδεύουν, που να χορεύουν,αναρωτιέσαι και αυτά) θα κουβαλούν το δικό τους εισητήριο. Πάνω στο καταστρωμα των κυμάτων όλα λικνίζονται. Αλλά και οι βουτιές ενατένισης στό εντός,στο τι,και στο πως και στο γιατί, επιςτρέφουν λυτρωτικά δίπλα σου. Χωρίς να κουράζονται συνεχίζουν . Σου μαθαίνουν τα λόγια και το σενάριο αλλιώς. Καταφέρνουν με μαεστρία να χτίζουν γέφυρες και γειτονιές και κουβέντες με την αλλη σου πλευρά. Την κουρασμένη, την μονότονη, την συνηθισμένη, την ξεχασμένη. Φτου και από την αρχή φέρνεις τους στίχους στα χείλη σου. Μια γραμμή τους είναι ικανή να αλλάξει την ραστώνη και τις στροφές σου. Γράφεις στην άμμο, γράφεις στο κύμα και λύνοντας πανιά ξανάμπαρκάρουν οι σκέψεις σου. Και ξανά, και ξανά χωρίς παρενθέσεις,μονολογείς.Που να ταξιδεύουν άραγε και αυτές οι παρενθέσεις . Μήπως χρειάζονται αποστολέα και παραλήπτη. «μήπως τα αεροπλάνα και τα βαπόρια να τις πήραν μακριά, και δεν λένε άλλες κουβέντες πια...». Χωρίς παρενθέσεις,αναρωτιέσαι..... Με τα μάτια ανοιχτά κοιτώντας το άπειρο,το άπιαστο που σε φωτογραφίζει. Γιατί «ξέρει το όνομά σου, την εικόνα σου». Και πάλι από το τέλος,φτιάχνεις την αρχή του κύκλου σου. Τι ειναι κέντρο, τι ειναι ακτίνα, δεν προσδιορίζεται επακριβώς, σε αυτό το άτιτλο ζεϊμπέκικο. Άλλωστε τα κοχύλια στις τσέπες της επιςτοφής δεν σε βαραίνουν. Με τα πέταλα από τα τριάντα φύλλα και τα γιασεμιά καταφέρνουν να συνεννοηθούν θαυμάσια..Εχουν αυτή την δεινή δυνατότητα,να αποκωδικοποιούν πολύ γρήγορα και χωρίς περιστροφές το τι σκέφτεται η άλλη πλευρά τους αλλά και ποιό θάναι το επόμενο τους βήμα. Ο χορός καλά κρατεί,και κάθε εικόνα εναλλάσσεται, κύμα το κύμα, σκέψη τη σκέψη. Είτε με βηματισμό σκέψεων χελώνας,ειτε με ταχύτητα στιγμιαίου φωτός, κάθε τι, συμπληρώνει την κάθε αίσθηση και τα κενά της.Με παρέα ή κατά μόνας, ολοι ταξιδεύουν στα κύματα. Ακόμη και οι κουρτίνες στα μπαλκόνια, με το αεράκι και τους ψιθυρισμους, άκουσε αρκετά, από μόνιμους και περαστικούς κατοίκους. Με τα κύματα της αλμύρας θα πει όμως τα σημαντικότερα. Φωτογραφίζοντας τα σκαλοπάτια του χρόνου, στιγμιαία και εξακολουθητικά, χορεύεις και χωρίς παλαμάκια, επιστρέφεις στο ταψί της επόμενης μέρας. Και στο ελάχιστο που χόρεψε δίπλα σου,στάθηκες στα πόδια σου. Και κυρίως,που η ψυχή σου πήρε ρεύμα. Κύμα κυρίως. ( κλείνει η αυλαία. Σβήνει η οθόνη ). Του Χρήστου Νιάρου ( Μελβούρνη ). « Σημείωση. Στα μισά του κειμένου, η φωνή της σωτηρίας Μπέλου, σε στίχουςκαι μελωδίες των Διονύση Σαββόπουλου,Δήμου Μούτση καί Κώστα Τριπολίτη, ειναι ενα γράμμα διαρκείας. Αναγκαία υπενθυμιση του γράφοντος, και σε τραγούδια, που δεν χωράνε σε παρενθέσεις,αλλά με την διαδρομή τους γίνονται σημαδούρες και στό σήμερα στην παιδείας και στην ζωής μας»


 TA  ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ


 

 

Ο Χρηστος Νιαρος ασχολείται επαγγελματικά, με το χωρο των ταξιδιών και των εισητηριων ενώ για πολλα χρονια, ταξιδεύει στο χωρο της γραφης. Εχει ασχοληθεί  παράλληλα, με την επαγγελματική του πορεία και με το τύπο και την ραδιοφωνία στη Μελβουρνη, μόνιμος κάτοικος, στην δεύτερη πατρίδα πια , εδώ και δεκαετίες. Κειμενα  του βρίσκονται στο διαδίκτυο ,στη Ελλάδα , στη Γερμανία, στο Καναδά και σε περιοδικά εφημεριδες. 

 

 TA  ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ

 

 

 


 
 

 

 

  

 

 



 
 

 

 

 

 

 

 


 
 

Disclaimer
While every effort has been made by ANAGNOSTIS to ensure that the information on this website is up to date and accurate, ANAGNOSTIS  does not give any guarantees, undertakings or warranties in relation to the accuracy completeness and up to date status of the above information.
ANAGNOSTIS will not be liable for any loss or damage suffered by any person arising out of the reliance of any information on this Website

.Disclaimer for content on linked sites
ANAGNOSTIS accepts no responsibility or liability for the content available at the sites linked from this Website.
Το περιοδικό δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο άρθρων των συνεργατών.

Anagnostis  P.O.Box 25 Forest Hill 3131 Victoria Australia
 enquiry@anagnostis.info